Mostrando entradas con la etiqueta cantautores. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta cantautores. Mostrar todas las entradas

viernes, 18 de diciembre de 2009

Viatges i d'altres coses

Hace unos días viajé a otra ciudad. He estado en Madrid, ciudad enorme y de enormes oportunidades. Su vida cultural y en general la vida que se respira por las calles, las gentes que pasean (supongo que el puente habrá ayudado algo) hacen que sea una ciudad bastante irresistible para los amantes del «hacer» diario. Sus grandes edificios y la sensación de ciudad imperial también llama la atención, sobretodo si estás acostumbrada a vivir en una ciudad como Barcelona.
Nada más llegar de Madrid fui al centro de Barcelona, porque me habían invitado a ver a los Vivancos en el Teatre Victòria (en el inconfundible Paralelo), pude apreciar cuánto adoro mi ciudad y todo lo que en ella se acontece.
Plaça Catalunya....Había gente, pero daba una sensación de lugar abierto en el qual poder respirar (aunque sea aire contaminado) que me dio una sensación de felicidad imposible de describir. Y cuando bajé a las Ramblas fue más genial todavía. Y en eso que cuando vi la gente cómo paseaba y los centenares de turistas que ojeaban sus planos en busca de algún lugar - cómo había hecho yo en Madrid los días anteriores -, se me vino a la cabeza ese tema de Gato Pérez, emigrante argentino que vino en los años 60 a Barcelona.
El decía....
Un matí de primavera del que aviat farà dotze anys
arribava a la ciutat per la porta que té al mar
en un "barco" transatlàntic des d'un continent austral
un xicot viatger que duia una gran curiositat.
Molts amics en la distància havia hagut ell de deixar
tot un món intens de festa que solia freqüentar
la seva ciutat gegant coneixia pam a pam
i aprenia del carrer les qüestions fonamentals.
Un ambient cosmopolita i d'una gran activitat
va sorprendre gratament aquell noi al arribar,
quasi 30 anys captiva no havien pogut canviar
a l'enèrgica ciutat que començava a despertar.
Emigrants i forasters inundaven els carrers
en un cóctel demencial de turistes amb obrers
obert i càlid el cor dels seus habitants
es nodria des de sempre de tradicions ben diferents.
Hi ha gitanos i jueus
valencians i portuguesos
andalusos i argelins
mallorquins i aragonesos
i unes Rambles que van plenes
de fecunda humanitat
un oasi de tolerància
impossible d'amagar
Copa a copa descabria els seus racons més amagats
en extenses caminates a les hores escolars
un itinerari ric de xerrades i de bars
des d'el Tibidabo al mar i del Besós al Llobregat.

viernes, 22 de mayo de 2009

Antonio Vega


«Volveré a ese lugar donde nací»
(1957-2009)

domingo, 25 de enero de 2009


Aquí va un adorado tema por mi parte; aunque nadie me escriba, aunque sólo escriba para el viento, aunque algunos me hayan fallado, aunque esté triste, aunque esté enfadada con el mundo y con mis seres queridos, aunque el amor despierta las fieras, aunque el amor no exista en su 100% en mi vida, aunque Antonio Vega se vaya a morir, aunque haya crisis económico-social-cultural-educativa-noséquémás, aunque no estudie lo que más me gusta en el mundo, aunque no sepamos quién es él y en qué lugar se enamoró de ti, aunque los sitios estén lejos, aunque nunca pueda conocer a John Lennon, aunque mi hermana se pise la lengua, aunque el mundo virtual se nos coma, aunque el sida pase por nuestra calle, aunque la tele analógica se acabe, aunque no sepa poner gadgets en el blog, aunque un agujero negro nos trague...me queda la palabra, y a Serrat también.

Aquellas pequeñas cosas
(
Joan Manuel Serrat)

Uno se cree
que las mató
el tiempo y la ausencia.
Pero su tren
vendió boleto
de ida y vuelta.

Son aquellas pequeñas cosas,
que nos dejó un tiempo de rosas
en un rincón,en un papel
o en un cajón.

Como un ladrón
te acechan detrás
de la puerta.

Te tienen tan
a su merced
como hojas muertas
que el viento arrastra allá o aquí,
que te sonríen tristes y
nos hacen que
lloremos cuando
nadie nos ve.

http://www.goear.com/listen.php?v=fe1df28

martes, 18 de noviembre de 2008

Escribo para que se guarden mis escritos, sin embargo no sé dónde se guardarán. En estos tiempos modernos si muero mis escritos estarán aquí, como si siguiera viva...
Y esto dedicado a El Río de la Plata, y a una persona que me hizo pasar un buen rato, una noche, en un lugar en el que nunca había estado; recuerdos pasionales, danzas inacabables, nerviosismo natural, algunos besos infieles, al final...
Gracias por hacer sentirme un poco especial por unos momentos, porteño...
Con la frente marchita
Sentados en corro merendábamos besos y porros
Y las horas pasaban deprisa entre el humo y la risa.
Te morías por volver "Con la frente marchita" cantaba Gardel
Y entre citas de Borges, Evita bailaba con Freud.
Ya llovió desde aquel chaparrón hasta hoy.
Iba cada domingo a tu puesto del Rastro a comprarte
carricoches de miga de pan, soldaditos de lata.
Con agüita del mar Andaluz quise yo enamorarte,
pero tú no querías más amor que el del Río de la Plata.
Duró la tormenta hasta entrados los años ochenta.
Luego, el sol fue secando la ropa de la vieja Europa.
No hay nostalgia peor que añorar lo que nunca, jamás, sucedió.
"Mándame una postal de San Telmo, adiós, ¡cuídate!"-
Y sonó entre tú y yo el silbato del tren...
Iba cada domingo a tu puesto del Rastro a comprarte
monigotes de miga de pan, caballitos de lata
Con agüita del mar Andaluz quise yo enamorarte,
pero tú no querías otro amor que el del Río de la Plata.
Aquellas banderas de la patria de la primavera,
a decirme que existe el olvido, esta noche han venido.
Te sentaba tan bien, esa boina calada al estilo del "Che".
Buenos Aires es como contabas, hoy fui a pasear,
y al llegar a la Plaza de Mayo me dio por llorar
y me puse a gritar: "¿Dónde estás?"
Y no volví más a tu puesto del Rastro a comprarte
corazones de miga de pan, sombreritos de lata.
Y ya nadie me escribe diciendo:"No consigo olvidarte, o
jalá que estuvieras conmigo en el Río de La Plata"
«Y con el presentimiento de querer irme lejos»

lunes, 25 de agosto de 2008

Esto va escrito a una persona que sé que se pasa por este pequeño rincón y a veces me escribe, y, aunque no me escriba, sé que lee lo que yo escribo y con eso tengo suficiente; una vez me dijo: «no dejes nunca de escribir, pues lo haces muy bien», y desde aquí yo le digo que tampoco lo deje de hacer ella, porque sumándose esto a la cantidad de cosas que hace bien -y que por cierto, no son pocas -, sería una pena que las páginas de su libreta dejaran de contemplar sus escritos. Des de aquí también le digo, gracias por escribirme algo que me escribió y que me dio una noche de agosto, aunque el escrito no lo hubiese acabado (pero estoy segura de que algún día lo hará). Por eso, a ti, te dedico este poema que descubrí hace poco, aunque lleva mucho tiempo escrito - las cosas de la vida -, ni mucho menos pienses que es mío, sólo faltaba, pero es que hace referencia a una de las cosas que más nos unen, las palabras, y creo que éstas nos seguirán uniendo por mucho tiempo...


Si he perdido la vida, el tiempo, todo
lo que tiré, como un anillo, al agua,
si he perdido la voz en la maleza,
me queda la palabra.

Si he sufrido la sed, el hambre, todo
lo que era mío y resultó ser nada,
si he segado las sombras en silencio,
me queda la palabra.

Si abrí los labios para ver el rostro
puro y terrible de mi patria,
si abrí los labios hasta desgarrármelos,
me queda la palabra.
Blas de Otero

http://www.poesia-inter.net/canc0065b.htm (si hacéis click aquí, podreis escuchar la versión cantada de Paco Ibáñez; yo lo recomiendo)